Μαμά πατρίδα...

... σού 'ρχομαι.


12/5 παρουσιάζομαι και γώ. Θήβα. Πυροβολικό.


Δεν ξέρω τι να πάρω μαζί μου, αν πρέπει να πάρω και τι επιτρέπεται να πάρω.


Oh well, υποθέτω τα ακρως αναγκαία θα στα παραδίδει ο στρατός. Θα περάσει γρήγορα, πρέπει να περάσει γρήγορα.

Είμαι σε μια φάση της ζωής μου που θέλω να πάρω τον έλεγχο στα χέρια μου, να μπώ σε μια τάξη και μια σειρά. Ο στρατός μου το χαλάει αυτο το πράγμα, έπρεπε να είχα πάει στα 18 και όχι στα 20... έπρεπε να είχα πάει πριν βρώ δουλειά και γυναίκα... έπρεπε να είχα πάει πριν χάσω την δεύτερη...


Πρίν ο Δίας μπεί στο ζώδιο μου (και λένε οτι η φετινή χρονιά για εμάς τους Αιγώκερους είναι τυχερή, μακάρι).
Πρίν αρχίσω να βελτιώνομαι σε αυτά που αγαπώ να κάνω.
Πρίν γνωρίσω όλο αυτό τον υπέροχο κόσμο.
Πρίν τα φτιάξω και χωρίσω...


Με κράταγε πίσω ο στρατός. Ξέροντας οτι θα αφήσεις τα εγκόσμια για 1 χρόνο είσαι περιορισμένος απο πριν. Δουλειά; Πφφ όσο καλος και αν είσαι κανείς δεν παίρνει το ρίσκο πρόσληψης αν δεν εχεις τελειώσει το καθήκον σου. Κοπέλα; Θέλει μαγκιά για να την κρατήσεις λένε. Δεν θα σε τρώνε τα φίδια όσο δεν την βλέπεις; (όχι απο πλευράς ζήλιας, αλλα θα σου λείπει. Δεν μπορεί)


Δεν μέ τρομάζει ο στρατός. Όσο σκληρά και αν είναι (που απο οτι λένε κατασκήνωση είναι πλεον), όσο δύσκολα... 1 χρόνος είναι. Θα περάσει, δεν μπορεί.


Με τρομάζει όμως η ιδέα του τι αφήνω πίσω μου. Του αν θα πρέπει να κάνω μια καινούρια αρχή ή αν θα συνεχίσω ακριβώς απο εκεί που έμεινα σαν απλα να πάτησα ενα "Pause" για 1 χρόνο.



Δεν ξέρω, αν χρειαστεί να κάνω μια καινούρια αρχή... θα τα καταφέρω;


Δεν θα χάσω φίλους; Φίλες; Επαφές και συνεργάτες;...


Μακάρι όχι. Στρατέ... σου 'ρχομαι.





Φρόντισε να μην τσούξει... ετσι;