So sad but so true.

Δανεισμένο απο ένα εξαίρετο webcomic. (http://www.threepanelsoul.com/)





αληθινότατο αν και δυσάρεστο...




Τυχερός εκείνος που μπορεί να ερωτευτεί κάθε φορά σαν να είναι η πρώτη του φορά που ερωτεύεται...

Θητεία στη Κύπρο.

Είναι ωραίο πράγμα η ανωνυμία, πολύ ωραίο πράγμα όντως.

Όντας τέκνο της μαμάς πατρίδας και εγώ αναγκάστηκα (διότι περι εξαναγκασμού πρόκειται) να υπηρετήσω και γώ "Τας ένδοξας ενόπλας δυνάμεις ημών".


Ήμουν αρκετά αγαθός δε ώστε να προσφερθώ εθελοντικά για να εκτίσω την θητεία μου στην Κύπρο.


Μας υποσχέθηκαν ανθρώπινες εγκαταστάσεις, έναν "διόλου ευκαταφρόνητο μισθό" και άδειες προγραμματισμένες απο εμάς και εμάς μόνο.


Περιττό να πώ οτι πηραμε τα @@ μου.



Δεν λέω, καλή η Κύπρος. Πανέμορφη με φιλικότατο κόσμο, πεντακάθαρες παραλίες και με τις πιο ωραίες γυναίκες που έχω συναντήσει ποτέ (ίσως βέβαια να μιλάει και η γνωστή αγαμία που βαράει τους φαντάρους, δεν ξέρω).


Το στρατόπεδο όμως;



Χάλια, μαύρα χάλια.


Τουαλέτες 3 (τρείς) τον αριθμό. Η μία πάντοτε βουλωμένη και στις άλλες 2 το καζανάκι δουλεύει κάθε εθνική εορτή και αργία (για τους έχων ήδη υπηρετήσει γνωρίζουν πολύ καλα τι σημαίνει αυτό για μια στρατιωτική μονάδα).


Νερό άφαντο. Καυτό (να κοκκινίζει το δέρμα) οταν υπάρχει. Το μόνο που έχουμε είναι σε υδροφόρες, στάσιμο και το βαράει ο ήλιος όλη την ημέρα.

Μπάνιο κάνουμε μεσα εκεί, ένας ένας ή και όλοι μαζί. Σε μια δεξάμενη που ουσιαστικά καταλήγει να περιέχει σαπουνάδες και τα κάτουρα του άλλου.


Και γαμώ τις ανθρώπινες εγκαταστάσεις ε;


Ο θαλαμός μας, ένα κοτέτσι με λαμαρίνα για στέγη. Τα καλοκαίρια στη Κύπρο αγγίζουν και τους 45 βαθμούς... φούρνος ο θάλαμος με έναν μόνο ανεμιστήρα που μας δίνουν τα στελέχη όταν σχολάνε. (Τώρα μας φέραν 3 (τρείς) μικρούς, απο αυτούς που ίσα ίσα χωράνε σε ενα περίπτερο. Για ένα θάλαμο 20 ατόμων).


Φοριαμοί λιγότεροι. Αναγκαζόμαστε να μοιραζόμαστε 2 άτομα μία ντουλάπα.


Φαί; Σκεφτείτε οτι ήμαστε μονάδα που περιέχει 3 Κυπριακές πυροβολαρχίες και 1 Ελληνική. Οι Κυπραίοι (17 χρονών παλικάρια ως επι το πλείστον) μαγειρεύουν και δεν ξέρουν να βράζουν ούτε ένα αυγό.


Φυσικά εκείνοι δεν έχουν κανένα παράπονο διότι μέρα παρα μέρα είναι σπίτι τους (10 λεπτά απόσταση απο το στρατόπεδο οι περισσότεροι) και τρώνε, ξυρίζονται, πλένονται, χέζουν σπίτια τους οι άνθρωποι.


Εμείς, προστάτες των συμφερόντων του Ελληνικού Έθνους μη χέσω, έχουμε μια έξοδο και πρέπει 10 να ήμαστε μέσα αλλιώς πεφτει καμπάνα.


Εννοείται οτι τα παραπονά μου δεν τα κατευθύνω στους Κυπραίους συναδέλφους μου. Και εμείς τα ίδια θα κάναμε στη θέση τους, το μόνο βέβαιο. Όμως αν είναι δυνατόν. Μια μονάδα με Έλληνες στις διοικητικές θέσεις (Διοικητής, Υποδιοικητής, Λοχαγός Πληροφορικής, Λοχαγός πυροβολαρχίας, Επιλοχίας πυροβολαρχίας) να μην δίνουν δεκάρα (κυριολεκτικά και μεταφορικά) για την έστω ανθρώπινη διαβίωση των φαντάρων τους.


Δημόσιοι υπάλληλοι ολκής. Δύο η ώρα όλοι είναι στην πύλη με τα αυτοκινητά τους και πάνε σπιτάκι τους... τι ανάγκη έχουν...





Υ.Γ Θα συνεχιστεί όταν βρεθεί το κουράγιο και η όρεξη...