Λεωφορεία Part.1

Λατρεύω τις δημόσιες συγκοινωνίες, με γεμίζουν με συναισθήματα χαράς, γαλήνης και αγάπης προς το συνάνθρωπο μου.

Ας περιγράψω λοιπόν μια ιστορία απο αυτές που με γεμίζουν τέτοια συναισθήματα.


Καλοκαίρι, το λεωφορείο μια φτηνή απομίμηση λιμουζίνας (μόνο εσύ και ο οδηγός είσαστε μέσα, το κολλημένο απο τσίχλα κάθισμα είναι μπόνους).

Ζέστη, σκάει ο τζίτζικας και έχεις ανοίξει τα παράθυρα. Κάθεσαι και λιώνεις, παλεύεις με τον ιδρώτα σου ελπίζοντας να κοπάσει λίγο η καυτή λάβρα και να δροσίσει λίγο. Δεν λέει να πας στο μωρό και να είσαι σαν τον Καχιασβίλι μετά απο ένα δύστροπο χέσιμο.

Ξάφνου! Μιά γριούλα (ή γριούλες, γιατι καμιά φορά ταξιδεύουν σε αγέλες), στο κατώφλι του θανάτου, μπαίνει!

Η λογική φυσικά προστάζει οτι μέσα σε ένα τελείως άδειο λεωφορείο θα πάει τέρμα βάθος για να πάει να ψοφήσει με την ησυχία της χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Όχι όμως! Αυτη η γριά δεν είναι λογική.

Φαίνεται με το που μπαίνει οτι κάτι δεν πάει καλά, έξω έχει 37 υπο σκιάν και εκείνη είναι κουκουλωμένη στα μαύρα.

Την κοιτάς καλύτερα... είναι... μα... είναι αυτο κασκόλ;

Θέε μου ναι! Ειναι κασκόλ!

Η γριά ΔΕΝ ΝΙΩΘΕΙ. Ούτε οι Τουαρέγκ στην χειρότερη ανεμοθύελλα δεν τυλίγονται έτσι!

Την παρατηρείς και ζεσταίνεσαι, προσπαθείς να φανταστείς τι όρκο έχει δώσει και γιατί υπομένει αυτο το μαρτύριο. Μήπως έχει κάνει τάμα; Μήπως είναι καμια νέα μέθοδος αδυνατίσματος; ("Λιώστε τα κιλά σας μακριά"). Μήπως στην τελική κρύβει κάτι εκει κάτω;

Απορίπτεις όλες τις ιδέες, ακόμα και αυτή που η γριά βγάζει το επίχρυσο καλάσνικοφ κάτω απο τα σκεπάσματα, γαζώνει τον οδηγό σαν κεφαλογραβίερα και φεύγει ψιθυρίζοντας "See ya Johnny". Αν και το μουστάκι της φέρνει κάτι σε Tom Selleck

Η απάντηση σου έρχεται σαν μαστίγιο στα πλευρά. Είναι απλό: Φοβάται μην κρυώσει και αποδημήσει προς Κύριον.

Meh, λες. Στα @@ μου ας είναι όπως θέλει, τι με ενοχλεί εμένα;

Κι όμως! Πλησιάζει απειλητικά τη θέση σου και δεν είναι για να χτυπήσει εισητήριο στο ρόζ (ρόζ;) χτυπητήρι που είναι μπροστά σου. Έρχεται, κάθεται πίσω σου. Και... σου κλείνει το παράθυρο!

Τι να κάνει κανείς; Πώς να αντιδράσει; Πώς να εκφράσει την, παραπάνω απο ελαφρά, δυσαρέσκεια του;

Χριστοπαναγίες; Δεν λέει, να φουντώσω κι άλλο και να πάω χάλια στο ραντεβού;

Ευγενικά παρακάλια; Μα τόσο θράσος και θα την πάρεις με το μαλακό;

Τελικά καταλήγεις σε μια μέση λύση, έντονος διαπληκτισμός άνευ Χριστού και Παναγίας χρησιμοποιώντας ακράδαντα επιχειρήματα φυσικα. Η γριά κατεβαίνει στην επόμενη στάση.

Εγώ:1 Γριά:0



Κανείς όμως αναρωτιέται, ποιά ήταν τα κίνητρα της γραίας;

Θέλει να επιβάλει την παρουσία της επείδη έχει κάποιο ψυχολογικό κομπλεξικό απομεινάρι απο τον γάμο της;

Είναι ξεχασμένη απο όλους και αυτός είναι ο μόνος τρόπος να της δώσει κανείς σημασία; (κάτι που φυσικά σου δημιουργεί περισσότερο λύπη παρά θυμό)

Ή όντως φοβόταν μην αρπάξει κρυωλόγημα Ιούλιο μήνα και καταλήξει σε έναν τόπο χλωερό και εγκάρδιο;

Όλα αυτα δεν θα με πείραζαν φυσικά αν έμπαινε και καθόταν στο βάθος του λεωφορείο. Εκεί ας κάνει ότι θέλει. Το γεγονός όμως οτι ήρθε στην ακριβώς απο πίσω θέση, για να μου κλείσει το παράθυρο και να μου διαμαρτυρηθεί οτι κρυώνει ε με έκανε και μου άναψαν τα λαμπάκια.



Αυτή είναι η 2η δημοσίευση απο εμένα σε αυτο το μπλόγκ. Κάτι δοκιμαστικό (αλλά 100% αληθινό) και πιστέψτε με θα ακολουθήσουν και άλλες ιστορίες απο την παρανοική Αθήνα.