Η εκπαίδευση μου στο ΚΕΝ ήταν σαν να παίζω σε γιαπωνέζικο καρτούν (anime... duh) χαμηλού προϋπολογισμού... με πολύ πολύ κακή μεταγλώττιση.
Αρχικώς θα αναφέρω τα επίθετα των ανωτέρων μου μεταφρασμένα στα αγγλικά. Δεν έχουν υποστεί καμία περαιτέρω επεξεργασία. Αρκεί κάποιος να κάνει τη μετάφραση στα Ελληνικά για να καταλάβει πως λέγονται.
Με σειρά βαθμού.
Brigadier Birdick (για άμεση μετάφραση Bird-Dick)
Commander Bull (ω ναί, δεν αστειεύομαι καθόλου)
Captain Bishop
Captain Salmon
Lieutenant Hillbill
Second Lieutenant Marine
Second Lieutenant Diamond
Second Lieutenant Barrel <- Γυναίκα
Second Lieutenant Kangaroo
Second Lieutenant Painter
Sergeant Barbie Cross <- Γυναίκα, σε αυτή ολόκληρο το ονοματεπώνυμο ταίριαζε για μετάφραση.
Sergeant Eve (ποτέ δεν έμαθα το επίθετο της... κρίμα...)
Κάθε μέρα ήταν άλλο ένα επεισόδιο (με μερικά filler-ins βέβαια) με πρωταγωνιστές αυτούς τους χαρακτήρες.
Από όλους αυτούς (φυσικά υπάρχουν και άλλοι αλλά δεν μεταφράζονται έτσι τα επίθετα) οι μισοί ήταν νοήμονες άνθρωποι με τους οποίους μπορούσες να συνεννοηθείς.
Μάλιστα με μερικούς απο αυτούς θα μπορούσα άνετα να πάω να πιω έναν καφέ και να κάνω παρέα γενικότερα στην πολιτική μου ζωή. Άλλους, όπως δήλωσα σε συναδέλφους και περιγελάστικα, τους ακολουθούσα με θάρρος και σιγουριά στη μάχη. Πρόκειται για ανθρώπους που είχαν τρομερή γνώση και σεβασμό για το αντικείμενο τους και σου ενέπνεαν σιγουριά αλλά σου φερόντουσαν και ανθρώπινα.
Οι υπόλοιποι χωρίζονται σε αυτές τις δύο κατηγορίες:
Δημόσιοι υπάλληλοι: Απλά έβγαλα τη -insert στρατιωτική σχολή here- για να βρώ μια σίγουρη δουλειά... βαριέμαι...
Στρατόκα*λοι: ΠΕΣΕ ΚΑΙ ΠΑΙΡΝΕ! ΤΡΟΧΑΔΗΝ ΛΕΜΕ! ΤΩΡΑ! ΖΩΟ ΕΙΣΑΙ? ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ? ΣΕ ΣΤΑΒΛΟ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕΣ? ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΕ! ΑΝΤΕ ΜΗΝ ΣΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ!... και άλλα ωραία γραφικά και 100% αληθινά (με αποκορύφωμα τη φράση ΚΟΙΜΗΘΗΤΕ ΜΗΝ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ!. Σε στέλνει για ύπνο πριν προλάβεις να βήξεις στο μαξιλάρι.)
Γ' μέρος ακολουθεί.
Δευτέρα 30 Ιουνίου 2008
Ο Mister S. και το μυστήριο της κλεμμένης παντόφλας. Τεύχος 1ον.
40 (περίπου) μέρες μετά το στρατό. Η ώρα να φύγω απο το ΚΕΝ ήρθε. Τα συναισθήματα. Ανάμικτα.
Τελικά ο στρατός δεν είναι τίποτε το φοβερό. Οι πρώτες μέρες ήταν κάπως δύσκολες. Δεν συνηθίζεις τόσο εύκολα άλλωστε το γεγονός οτι θα μείνεις κλεισμένος σε ένα χώρο για το υπόλοιπο της χρονιάς. Δυσκολία υπάρχει επίσης στο να συνηδητοποιήσεις οτι πρέπει να ακολουθείς διαταγές. Όταν στις λένε και όπως στις λένε.
Κατα τ'αλλα υπάρχει το σκούπισμα, σφουγγάρισμα, μαγείρεμα, πλύσιμο ταψιών κ.τ.λ δεν τα γλύτώνεις. Όλα εξαρτώνται απο τις υπήρεσίες που έχεις και πότε τις έχεις.
Προσωπικά το έβαλα σαν ηθικό στόχο να μην κάνω ποτέ σκουπιδιάρα στο στρατό. Έχω χωθεί σε όλες τις άλλες υπηρεσίες μέχρι τώρα. Αλλα σκουπίδια δεν μαζεύω με τίποτε.
Δεν θα πώ τα κλασσικά κάθε νεοσύλλεκτου. Πώς ο στρατός δεν έχει λόγο ύπαρξης, πως μας πέρνουν μακριά απο τα σπίτια μας δίχω λόγο κ.τ.λ.
Παρόλο που είναι γνωστό οτι είμαι αντηρισσίας στα περισσότερα πράγματα που συναντώ θα έλεγα οτι... Ναι, ο στρατός έχει την χρησιμότητα του.
Ίσως όχι αυτη που προβλέπεται, να έχουμε στρατιωτική γνώση έτσι ώστε να μην ήμαστε τελείως άσχετοι σε περίπτωση πολέμου, αλλά μια άλλη... Προσφέρει μια ευκαιρία για ωρίμανση, τη δυνατότητα να καταλάβεις οτι δεν είναι όλοι ίδιοι και οτι πρέπει να συμπεριφέρεσαι ανάλογα και ίσως σου μαθαίνει και μερικά πράγματα που θα σε βοηθήσουν στη ζωή γενικότερα.
Π.χ εγώ δεν ήξερα να δουλεύω το φτυάρι πριν το στρατό, τώρα είμαι το πιο γρήγορο φτυάρι Στερεάς Ελλάδας και περιχώρων. Επίσης δεν ήξερα να σφουγγαρίζω (η μάλλον να βάφω τα πλακάκια των μαγειρίων μαύρα) και να στρώνω το κρεβάτι μου (τώρα ξέρω με 3 διαφορετικούς τρόπους! τι χρήσιμο!)
Ο παραλογισμός στον στρατό είναι το δυνατό αλλα και συνάμα το πιο αδύνατο σημείο του.
Έχει πλάκα, ομολογουμένως και ιδιαίτερα αμα είσαι "απ'εξω" και παρατηρείς. Όταν βέβαια έχει επίδραση πάνω σου τότε φτάνεις σε νέα όρια. Υπομονής, κατανόησης και αντοχής της πνευματικής και ψυχολογικής μαλακίας που φέρουν κάποιοι.
Οι οποίοι όλως τυχαίως είναι κατα 99% των περιστάσεων... ανώτεροι σου.
Μέρος Β' ακολουθεί.
Τελικά ο στρατός δεν είναι τίποτε το φοβερό. Οι πρώτες μέρες ήταν κάπως δύσκολες. Δεν συνηθίζεις τόσο εύκολα άλλωστε το γεγονός οτι θα μείνεις κλεισμένος σε ένα χώρο για το υπόλοιπο της χρονιάς. Δυσκολία υπάρχει επίσης στο να συνηδητοποιήσεις οτι πρέπει να ακολουθείς διαταγές. Όταν στις λένε και όπως στις λένε.
Κατα τ'αλλα υπάρχει το σκούπισμα, σφουγγάρισμα, μαγείρεμα, πλύσιμο ταψιών κ.τ.λ δεν τα γλύτώνεις. Όλα εξαρτώνται απο τις υπήρεσίες που έχεις και πότε τις έχεις.
Προσωπικά το έβαλα σαν ηθικό στόχο να μην κάνω ποτέ σκουπιδιάρα στο στρατό. Έχω χωθεί σε όλες τις άλλες υπηρεσίες μέχρι τώρα. Αλλα σκουπίδια δεν μαζεύω με τίποτε.
Δεν θα πώ τα κλασσικά κάθε νεοσύλλεκτου. Πώς ο στρατός δεν έχει λόγο ύπαρξης, πως μας πέρνουν μακριά απο τα σπίτια μας δίχω λόγο κ.τ.λ.
Παρόλο που είναι γνωστό οτι είμαι αντηρισσίας στα περισσότερα πράγματα που συναντώ θα έλεγα οτι... Ναι, ο στρατός έχει την χρησιμότητα του.
Ίσως όχι αυτη που προβλέπεται, να έχουμε στρατιωτική γνώση έτσι ώστε να μην ήμαστε τελείως άσχετοι σε περίπτωση πολέμου, αλλά μια άλλη... Προσφέρει μια ευκαιρία για ωρίμανση, τη δυνατότητα να καταλάβεις οτι δεν είναι όλοι ίδιοι και οτι πρέπει να συμπεριφέρεσαι ανάλογα και ίσως σου μαθαίνει και μερικά πράγματα που θα σε βοηθήσουν στη ζωή γενικότερα.
Π.χ εγώ δεν ήξερα να δουλεύω το φτυάρι πριν το στρατό, τώρα είμαι το πιο γρήγορο φτυάρι Στερεάς Ελλάδας και περιχώρων. Επίσης δεν ήξερα να σφουγγαρίζω (η μάλλον να βάφω τα πλακάκια των μαγειρίων μαύρα) και να στρώνω το κρεβάτι μου (τώρα ξέρω με 3 διαφορετικούς τρόπους! τι χρήσιμο!)
Ο παραλογισμός στον στρατό είναι το δυνατό αλλα και συνάμα το πιο αδύνατο σημείο του.
Έχει πλάκα, ομολογουμένως και ιδιαίτερα αμα είσαι "απ'εξω" και παρατηρείς. Όταν βέβαια έχει επίδραση πάνω σου τότε φτάνεις σε νέα όρια. Υπομονής, κατανόησης και αντοχής της πνευματικής και ψυχολογικής μαλακίας που φέρουν κάποιοι.
Οι οποίοι όλως τυχαίως είναι κατα 99% των περιστάσεων... ανώτεροι σου.
Μέρος Β' ακολουθεί.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)