Για όλα τα πράγματα υπάρχει μια πρώτη φορά... Part A

... έτσι λένε τουλάχιστον και έτσι ξέρω και γω.


Είναι η πρώτη φορά που μπήκε σε μια σχέση έχωντας τα κέρατα έτοιμα πάνω στο κεφάλι του.

Η σχέση του, αν και εδειχνέ γλυκιά και ήσυχη κοπελίτσα, έφερε μια τρέλα γοητευτική. Θύμιζε το ιδιόρυθμο χιούμορ του και την περίεργη αγάπη του για την ποπ κουλτούρα. Πίστεψε λοιπόν οτι βρήκε επιτέλους έναν άνθρωπο με τον οποίο θα συνεννοηθεί και θα περάσει καλά (αυτό δεν κοιτάνε όλοι άλλωστε στις αρχές μιας σχέσης;).

Αμ δε, πρέπει επιτέλους να το παραδεχτεί. Οι γυναίκες που τραβάει είναι οι ψυχανώμαλες ή όσες έχουν σκελετούς στην ντουλάπα τους (κρυμμένα μυστικά για όσους δεν γνωρίζουν την έκφραση).

Η κοπελίτσα του άρεσε, έχοντας μάθει πλέον οτι ο φόβος παραλύει και δεν οφελεί σε τίποτα της τα έριξε στα ίσα. Άλλωστε, απο την 2η φορά που βρεθήκανε, είχε κοιμηθεί και σπίτι της και της έκανε αγκαλίτσα επειδή η κοιλίτσα της πονούσε (απο εκείνες τις μέρες του μήνα που λένε). Το πρωί της επόμενης μέρας δεν λέγανε να σηκωθούν απο το κρεβάτι κάνοντας αταξίες και κινήσεις που συνήθως είναι στην σελίδα "02" των καλύτερων οδηγών για προκαταρκτικά.

Φάγανε πρωινό μαζί αγοράζοντας τα υλικά απο το κοντινό σουπερμάρκετ, δίπλα δίπλα με τα αστειάκια τους... ζευγαράκι σκέτο. Λίγο πριν φύγει απο το σπίτι της ζήτησε (όπως επανελλειμένα ζητούσε καθ'όλη τη διάρκεια της ημέρας... τι μαλάκας) ένα φιλί... εκείνη ψέλλισε ένα ισχνό "Όχι" κοιτώντας τα χείλη του και γλύφωντας την γλώσσα της... έ δεν ήθελε και πολύ... όρμησε και το πήρε... και εκείνη φυσικά το έδωσε... Την επόμενη μέρα θα έμπαινε χειρουργείο για μια επέμβαση ρουτίνας.

Όλα καλά λοιπόν μετά απο εκείνο το φιλί. Χαρούμενος που βρήκε μια κοπελίτσα που του ταιριάζει συνέχισε να τρέχει στις καθημερινές του ασχολίες. Την επισκέφτηκε στο νοσοκομείο, κάτι που εκείνη εκτίμησε. Όπως και το τριαντάφυλλο που της έφερε, το μοναδικό σε όλο το δωμάτιο.

Δεν τον πείραζε που ήξερε οτι έχει 8 άντρες κολλητούς και ελάχιστες (έως μηδαμινές) φίλες. Του είχε ξεκαθαρίσει οτι δεν θα μπορούσε να δεί ερωτικά κανέναν απο αυτούς. "Αγοροκόριτσο" σκέφτηκε εκείνος... τι μαλάκας. Μίλαγαν περιστασιακά, έστελνε μυνήματα το πρωί για να λάβει απάντηση το βράδυ. Το πήγαινε όσο πιο χαλαρά μπορούσε, σεβόταν το προγραμμά της και το γεγονός οτι ακόμα αννάρωνε, δεν ήθελε να πιέσει τις καταστάσεις άλλωστε. Λίγες μέρες μετά δέχτηκε ενα μύνημα, να βρεθούνε να μιλήσουν γιατι κάτι έχει να του πει... "Ωχ" σκέφτηκε. Δεν απάντησε, ήθελε να σκεφτεί πως θα το χειριστεί διότι το έργο το έχει ξαναδεί... συνέχισε εκείνη "Γιατι αργείς να απαντήσεις; Συνήθως απαντάς γρήγορα εσυ."

"Ήμουν με τα παιδιά, τώρα ξεμπέρδεψα"... προσπαθούσε να κερδίσει χρόνο. Δεν ήθελε να τα σκατώσει πάλι. "Θέλω να μιλήσουμε, να σε πάρω τηλέφωνο;". Τον πήρε, μίλησαν. Του είπε οτι δεν είναι έτοιμη για "Αγόρι". Το χειρίστηκε καλά ο μπαγάσας: "Θέλω να σε δω να μου τα πείς απο κοντά." ήξερε πολύ καλά τι θα έκανε, δεν θα έχανε χρόνο.

Βρέθηκαν την επόμενη μέρα σπίτι της, μίλησαν περι ανέμων και υδάτων ώσπου το ανέφερε ο ίδιος. Του είπε οτι πριν ένα χρόνο βγήκε απο μια κακή σχέση και δεν ήθελε ακόμη να επενδύση σε μια σχέση. Εκείνος ήθελε να την πιάσει *off-guard* και της τα έριξε στα ίσα. Της είπε οτι του άρεσε και οτι θέλει να ειναι μαζί της.

- "Δεν θέλω να σε χάσω απο την ζωή μου. Αν τα έχουμε θα σε χάσω όταν θα χωρίσουμε. Δεν μπορούμε να ήμαστε φίλοι;"

- "Ελα μου ντε που εγώ δεν μπορώ να σε δω φιλικά, ερωτικά σε βλέπω μόνο... πές μου να ξέρω που βαδίζω. Θέλω να ήμαστε μαζί, γιατί βλέπεις το τέλος και όχι την αρχή;"... τι μαλάκας.

- "Δεν είναι τόσο απλό, θέλω χρόνο..." είπε αβέβαιη, δαγκώνοντας τα χείλη της... δεν συνέχισε.

Ούτε και αυτός. Πεπεισμένος οτι θα κερδίσει την μάχη. Αμέσως η συζήτηση μεταπήδησε αλλού. Γνώρισε και την αδερφή της και κανόνισαν να βγούν ζευγάρια το βράδυ για φαί. Στην έξοδο πήγε να κλέψει ένα φιλί... εκείνη έπαιξε, αλλα δεν του το έδωσε τελικά...

Το βράδυ ήρθε, πέρασαν ωραία. Στο τέλος της βραδιάς κατέληξαν οι δύο τους, σε κάτι μοναχικά σοκάκια συζητώντας την αξία του φιλιού που της ζητούσε. Εκείνη επέμενε οτι είναι κάτι που θα την δέσει και δεν είναι έτοιμη να επενδύσει... εκείνος τόσο της εξηγούσε να μην τον φοβάται... ζητούσε κάτι απλό που του είχε ήδη δώσει... Εκείνη έβρισκε συνέχεια δικαιολογίες, απο τις πιο λογικές μέχρι τις πιό γελοίες. Στο τέλος του είπε "Αφου είσαι ωραίο παιδί... γιατι κατέλληξες σε εμένα; Γιατί δεν βρίσκεις κάποια άλλη; Δεν θα σου είναι δύσκολο άλλωστε". "Ανασφάλεια" σκέφτηκε αυτός και απάντησε "Δεν θέλω άλλη, εσένα θέλω". Ο Αρλεκιν βάραγε χειροκροτήματα μέσα του... τι μαλάκας.

Κατέλληξαν σε ενα παγκάκι, αγκαλία. Μπλεγμένοι ο ένας μεσα στο κορμί του άλλου με τα πόδια κλειδωμένα... μια στάση που αν κανείς μαρτυρούσε τις σιλλουέτες θα έβλεπε κατι άκρως σεξουαλικό.

Του είπε την ιστορία της, 4 χρόνια με έναν ιπποπόταμο. Την βασάνιζε, καμία επικοινωνία με τους δικούς της. Τον ερωτεύτηκε και εκείνος το εκμεταλεύτηκε, κατέλληξαν με εκείνη να είναι υποχείριο και εκείνον να έχει βρεί μια υπηρέτρια να του καθαρίζει και να πηδάει... όταν ήθελε να φύγει την βάρεσε... του ξέφυγε δύσκολα και γύρισε στην οικογενειά της...

Ένας χρόνος είχε περάσει λοιπόν απο αυτο το σκηνικό... Εκείνος, ακούγωντας την ιστορία της είδε στο προσωπό του τη μορφή του λυτρωτή. Την λυπήθηκε, σαν πληγωμένο πουλί ένιωσε οίκτο και στοργή... νόμιζε οτι ερωτεύτηκε... τι μαλάκας. Η αγκαλιά τους έφερε πιο κοντά, πιο μπλεγμένους. Άρχισε να την φιλάει στο λαιμό, εκείνη δεν αντιστάθηκε... έφτασε να την τρίβει σε σημεία απροσπέλαστα... παγκάκι, δημόσιος χώρος και εκείνη πλέον ξέχασε κάθε ντροπή κάθε "έντιμη" δικαιολογία που είχε φέρει προηγουμένως για να γλυτώσει το φιλί. Εκείνος βυθίστηκε, είχε καιρό να νιώσει έτσι άλλωστε, το στόμα του έφτασε στο στήθος της... δημόσια. Μέσα στο άδειο πάρκο... και εκείνη δεν εφερε αντίσταση όταν το στόμα του άγγιξε τις ρώγες της...


... συνέχισε για λίγο το σόου (κάποιον έκανε ευτυχισμένο σίγουρα, τόσα μπαλκόνια γύρω δεν μπορεί) ώσπου του είπε να σταματήσει. "Δεν κάνει, δεν θέλω, όχι εδώ".

Το σεβάστηκε, έφτασε τοσο βαθιά και εκείνη... ούτε ενα φιλί.


Ένιωσε οτι είχε να δώσει μια ειλικρινή μάχη, με μια κοπέλα που πολεμούσαν οι φόβοι της να καταλαγιάσουν το πάθος της για αυτόν... τι μαλάκας.

Την πήγε μέχρι το σπίτι. Χώρισαν με μια αγκαλιά. Καληνυχτάκιας, είχε να το κάνει απο το λύκειο. "Χαλάλι" σκέφτηκε. Πίστευε οτι για μια τέτοια κοπέλα αξίζει κάθε προσπάθεια...

Χάθηκαν για λίγο, μίλαγαν φυσικά. Σειρά του να τρέχει στα νοσοκομεία, πήγε μαζί του αλλά έφυγε νωρίς γιατι της είχε μαγειρέψει ένας φίλος.

Μπήκε και εκείνος στο νοσοκομείο, δεν ήθελε επισκέψεις και το δήλωσε. Άλλωστε για λίγες μέρες θα καθόταν. Βγήκε, συναντήθηκαν έξω. Ζευγαράκι, φιλί δεν είχε ακόμα. Δεν τον πείραζε ήξερε οτι ήταν κοντά...

Και όντως ήταν, λίγες μέρες μετά τον πήρε βράδυ και του ζήτησε να βγουν επειγόντως. Εκείνος αρνήθηκε, είχε δουλεία. Μίλησαν την επόμενη μέρα, του εξήγησε οτι πήγε να πάρει πράγματα που είχε αφήσει στο σπίτι του πρώην. Εκείνος την πρόσβαλλε, εκείνη ανταπέδωσε με αποτέλεσμα να την χτυπήσει στη μύτη... ήθελε λοιπόν την παρέα του γιατι ένιωθε χάλια. Επίσης του είπε οτι κάθε ίχνος φόβου που είχε εξαφανιστεί μέχρι τώρα εξαιτίας του περιστατικού ξαναγύρισε. Ήταν πίσω στο μηδέν.

Απο εκείνη την στιγμή που μίλησαν, εκείνες οι περιγραφές άρχισαν να του βάζουν φυτιλιές. Δεν την πίστευε, οικογένεια; Φίλοι; Κανείς να αντιδράσει; Στράβωσε και με το σχόλιο οτι ξαναφοβάται.

Βρέθηκαν, του είπε οτι ήταν χάλια το βράδυ και ήθελαν να βρεθούν. Του είπε οτι απλά κατέληξε στο σπίτι του φίλου της (του ίδιου που της είχε μαγειρέψει) και κοιμήθηκε εκεί. Μελανιά υπήρχε, άλλοθι; Ίσως... εκείνη είχε ανεβάσει διάθεση. Φιλήθηκαν... εκείνος χάρηκε, και κάθε ίχνος δυσπιστίας εξαφανίστηκε... η κυρία ήταν μαιτρ του παιχνιδιού.

Απο τότε σε κάθε έξοδο ήταν 100% ζευγάρι πλέον, δεν την χόρταινε και δεν σταμάταγε να την φιλάει. Προκλητική, ναζιάρα... το λάτρευε και για αυτές τις ελάχιστες στιγμές που βρισκόντουσαν εκείνος το απολάμβανε. Κάθε τους συνάντηση σύντομη, μία με δύο ώρες. Πάντοτε έπρεπε να φύγει, να μαγειρέψει στο σπίτι, να βοηθήσει κάποιο συγγενικό πρόσωπο...

Εκείνον τι τον ένοιαζε, τσίμπαγε... την σχέση του την είχε...

Ώσπου άρχισε πάλι να μυρίζεται τα άπλυτα. Καινούρια εβδομάδα και εκείνη δεν μπορούσε να μιλήσουν το πρωί επειδή ήταν άρρωστη... έμαθε όμως οτι το βράδυ πήγε με τον "κολλητό" για να κάνει τρύπα στην γλώσσα της... το κατάπιε...

Επικοινώνησαν, κανόνισαν να βρεθούν την επόμενη μέρα... Όπερ και εγγένετο... στον δρόμο του στέλνει μύνημα οτι είναι άρρωστη με πυρετό. Της ευχήθηκε ένα απλό "περαστικά" και την ξέγραψε.

Δεν έστειλε μύνημα. Δεν πήρε τηλέφωνο, κατάλαβε οτι το όνειρο ήταν φούσκα και απο την εμπειρία του ήξερε οτι αυτά τα πράγματα κόβονται μαχαίρι. Έλα όμως που η διαολεμένη η τύχη τα φέρνει έτσι που είχε ξεχάσει στην τσάντα της το Mp3 Player που κουβάλαγε πάντοτε μαζί του... έπρεπε να την δεί μια τελευταία φορα για να το πάρει πίσω...

Άφησε να περάσουν μερικές μέρες και έστειλε μύνημα. Μίλησαν στο μουσουνου και εκείνη ήταν προφανέστατα εκνευρισμένη μαζί του επειδή "Απο ότι φαίνεται δεν είναι και για πολλά πολλά στην σχέση" εκείνος φυσικότατα το αρνήθηκε και της έριξε το μπαλάκι αναφέροντας την έλλειψη επικοινωνίας απο πλευρά της. Τα πνεύματα κατευνάστηκαν και κανόνισαν για άλλη μια φορα να βρεθούν.